2x+y-y+8=?

Ne kadar uğraşsam da çıkamıyorum bazen yolun sonuna. Tıkanıyorum ve devam etmek istemiyorum bazen. Hani şu senin ^Çok da tın anasını satayım hiç olmazsa....^ lı cümlelerin var ya. Onlardan kurmak istiyorum ama onu bile beceremiyorum işte.
Hani şu nefret ettiğim Matematik'te sorular oluyor ya. Sen daha iyi bilirsin. Kareler, kökler, artılar, eksiler... Hani şu bir ton işlem gerektiren ama aslında ''Hepsinin toplamından kendisini çıkarınca kaç kalır' demek isteyen sorular. Ayni öyle işte. Çalışıyorum, çabalıyorum, uğraşıyorum, didiniyorum ama ^= 0^ her zaman.'' Ne yani?'' diyorum ''Dalga mı geçiyor bu soruyu soranlar?''.
Yok ya bu iş böyle olmaz. Hayır yani imkan yok ben o kadar emek verip çözdüm sorunlarımı elime geçen değersiz bir 0 olmamalı. Benim mükafatım binler olmalı. Binlerin kareleri olmalı. Hatta üssüne o kadar büyük sayılar yazılmalı ki değmeli benim emeğime. Ama yok işte. Al sana koca bir 0. Hadi diğer soruyu çöz bakalım diyor hayat her defasında.
Oysa ne çok sorunlarımız varmış bizim. Oysa ben ne dertliymişim. Oysa ne kadar suçluymuşum. Ne bencil, ne nankörmüşüm. Öyle miyim? Beni kaybetmekten korkmayan biri için mi? Belki öyle olsan hiç değilse bu kadar küçük hissetmem kendimi.