aSkın tarifiydin sEn!

Nasıl yapardım başladığımız zamanın betimlemesini.. Yıllardır karsımda olan adam, hele ki kardeşim dediğim her derdimi anlattığım kişi... Sebepsizce, durup dururken farklı göründü gözüme. Her haraketinde bir mana aramaya başladım. Bir avuç kelebek yutmuştum sanki içimde kıpraşıyorlardı. Ve en ilginç şey tüm bunlar 3 saniyenin içinde oluvermişti..
Bu yüzden sanki sihirli bir değnek dokundu bana ve birden değişti dünya demiştim.. Sen hiç emin olamadın aşkımdan. Aylarca sana bunu ispatlamaya çalıştım. sıkıldım, bunaldım, yoruldum... Ama hiç vazgeçmedim ben.
En güvendiğimi bulmuştum çünkü. Onu kaybetmek aptallık olurdu. Ve seni öyle çok sevdim ki ben, senin beni sessiz sedasız sevdiğin 3 yılın hakkını çıkarmak istedim. Çok sevdim. Çok da sevildim inkar etmem. Sevdik... Peki neydi bizi bu hale getiren?

^Biz birbirimize göre değildik. En başından beri. Bunu hep aşkımızın arkasına sakladık ama... Senin aşkın yetmedi demek ki. Ben hala bunun doğru olduğunu bile bile inkar edebilirken, benim aşkım tüm gerçekleri örtebilirken... Senin aşkın kısa geldi sevgilim. Sen de doğru olanı yaptın, ayağını aşkına göre uzattın ve vazgeçtin benden...^

Şimdi isyanım varsa sana, kötü söz söylediysem... Eşşek değilsin ya, anla: Canımın acısından. Güvenimin, bağlılığımın, umutlarımın boşa çıkmasından.. Elime tutuşturulan aşkımla kendimi yalnızlıkta buluşumdan...

Fazlasını deşifre etmeye küzum yok. İlk kez ama bil ki son kez ben kaybettim. Çünkü bundan sonra hayatımda kimseye gitmeyecekmiş gibi davranmayacağım. Bana hayatla ilgili birçok şey gibi bu büyük bilgiyi de sen öğrettin. Teşekkür ederim sevgilim, her şey için...